Vanaf jonge leeftijd was ik al redelijk met muziek bezig, ik zag laatst in een oud tekenboek dat ik op 4 jarige leeftijd tekeningen maakte van Doe Maar. Nog voordat ik zelf de mogelijkheid had om zelf muziek af te spelen ging ik wel vaak naar de buren (Gery en Jos, bedankt!) toe om een plaat te luisteren. Het begon met twee prachtige dikke beats waarna de eerste tekst voor mij waarschijnlijk iets als “dee tood him doot joe ever kam around heer” in de oren klonk. Ik vond het geweldig en zei thuis dat ik fan was van Michael Jackson. Toen ik zelf mijn eerste platenspeler van een neef kocht voor acht ijsjes was mijn eerste Michael Jackson plaat een verzamelaar met allerlei oude hits als “You Are There”, “Love Is Here And Now You’re Gone” en “Got To Be There”. Stuk voor stuk vond ik het prachtige liedjes en de plaat heb ik helemaal grijs gedraaid. De volgorde van de aanschaf van platen weet ik niet precies, maar nadat ik Thriller had kwam ik erachter dat de plaat helemaal niet met “Beat it” begon, dat was de eerste track van de B-kant…
Op een bepaald moment kwam ik in tranen naar beneden van mijn kamer. Ik had Thriller laten vallen en er zat op de B-kant een kras over de hele plaat. Ik was vrijwel ontroostbaar, totdat mijn vader of moeder zei of de plaat het niet nog gewoon deed. De schade bleek mee te vallen, ik ken één stukje van “Beat It” alleen voornamelijk “it a” in plaats van “Then they’ll tell you it’s fair”, het is nog steeds gek om de volledige versie zonder het overspringen te horen.
Een neef van mij werkte bij Diskoland, een platenzaak ik Hoorn, en binnen de familie was inmiddels wel bekend aan het worden dat ik een Michael Jackson fan was. Van familie kreeg ik veel posters en ik verzamelde stukjes uit gidsen en uit de krant. Van die neef kreeg ik ook de hele stoere dingen die niet iedereen had: het promotiemateriaal dat de platenmaatschappij aan de platenwinkels levert. Zo heb ik dus een nog groter dan levensgrote Michael Jackson, vele Bad platenhoezen en Dangerous materiaal. Maar ik ga nu iets te hard. Bij datzelfde Diskoland was er een aanbieding van een Michael Jackson box met daarin 8 Michael Jackson en/of Jackson 5 platen. En dat voor 25 gulden! Ook deze platen heb ik zeer veel gedraaid, ik heb lang gedacht dat “Reflections” van Diana Ross een cover van de Jackson 5 was, maar later bleek dat anders. Op mijn tafeltennisvereniging kreeg ik het singletje van “Ben” met een dubbele B-kant en ook Off The Wall en Jacksons Live had ik op plaat en ik herontdekte dat ook de oude Michael Jackson muziek echt goed was. Het leuke van het live album vond ik dat het een concert was waarbij Michael ook al solo nummers van Off The Wall speelde.
Op vakantie bij een oom en tante in Apeldoorn mocht ik in de bibliotheek een CD uitzoeken die mijn tante dan op bandje zou kopiëren en zo kwam ik er dan ook achter dat “Maybe Tomorrow” van UB40 helemaal niet van UB40 is en “Never Can Say Goodbye” ook niet van de Communards (en dus ook niet van Gloria Gaynor).
In de zesde klas (dat heette geloof ik net groep 8 ) van de basisschool kwam Bad uit en ook bij Diskoland heb ik deze plaat gekocht. Wat een album, ik was echt fan. Veronica had in die tijd een prijsvraag waarbij je kaartjes kon winnen voor de Bad tour, maar die won ik helaas niet. Ik won wel een T-shirt en een videoband (en we hadden geen videorecorder thuis). Ik had heel graag naar de Bad tour gewild, maar dacht dat ik niet zou mogen. Volgens mij heb ik later nog eens van mijn moeder gehoord dat dat best had gemogen, maar ook dat is een wat vage herinnering.
Bij het 50 jarig huwelijk van mijn opa en oma deed ik Michael Jackson na, op de lagere school deed ik Michael Jackson na, in de brugklas heb ik hem ook meerdere malen geplackbacked en ik probeerde alle danspasjes na te doen. Ik sprong thuis van de tafel om vervolgens op mijn kniën te belanden (She’s out of my life), ik probeerde de moonwalk en ik kon niet onverdienstelijk op mijn tenen staan. Ik kon huilen bij zijn hele mooie rustige liedjes en helemaal uit mijn dak gaan bij zijn dansacts. Mijn ouders en mijn broer zullen er wel gek van zijn geworden.
De CD had inmiddels zijn intrede gemaakt en de platenkopers werden “gestraft” want op de CD Bad stond een nummer extra: “Leave Me Alone.” Gelukkig kwam deze op single uit en daarmee is het de laatste vinylsingle die ik kocht.
Het Michael Jackson album uit 1991 kocht ik op CD: Dangerous. Wederom vond ik dit een geweldig album, als ik er nu op terug kijk is het wel grappig dat de nummers die ik toen ook goed vond nu toch wel de mindere zijn (Heal The World) en juist andere nu heel meesterlijk (Who Is It).
Met Dangerous kwam er ook weer een tour en deze keer zou ik erbij zijn in de Kuip in Rotterdam. Bij de VVV in Hoorn heb ik op zaterdagmiddag een kaartje gekocht voor 42,50 gulden (!). 30 juni 1992 was dan ook de dag dat ik voor het eerst Michael Jackson in levende lijve zag. Hoewel zag? De speldeprik aan de andere kant van het voetbalveld, dat was mijn held… Maar met de videoschermen erbij was het goed te zien en het was een megashow. Na een videointroductie startte het concert met “Jam” en geen enkele megahit werd overgeslagen. Na het laatste nummer (Man in the mirror) kwam er nog een spectaculair vuurwerk en restte mij niets anders dan een prachtige herinnering aan een geweldig concert (en een T-shirt kopen natuurlijk). Wat een beleving, ik was zo onder de indruk en ik voelde me zo bijzonder dat ik erbij was.
Laatst op de reunie van mijn middelbare school zag ik op de klassenfoto’s dat ik vrijwel altijd het Dangerous World Tour T-shirt aan had.
Na Dangerous kocht ik Off The Wall en Jacksons Live op CD, de niceprice aanbieding, zo kon ik “op betere kwaliteit” naar de liedjes luisteren. Van een vriend van mijn broer kreeg ik Thriller nog een keer op plaat, hij hoefde hem niet meer en ik kon eindelijk “Beat It” zonder kras draaien!
In 1995 kwam HIStory. Ook deze CD kocht ik, maar met name omdat dit een dubbelaar was met daarbij alle hits op CD 1 en de nieuwe nummers op de andere. Het was de eerste CD die me niet meer zo kon boeien en ook naar de World Tour die er aan kwam ben ik niet geweest, na alle Arena verhalen hoefde het voor mij niet zo, ik had hem toch al gezien! Mijn muzieksmaak begon zich ook wat meer te ontwikkelen en dit leek toch niet echt op Michael Jackson. Ik ontdekte Pearl Jam -inmiddels mijn favoriete band- en de Smashing Pumpkins, Bush en Nirvana kortom geen muziek waarbij je zegt, goh ik vind Michael Jackson geweldig. Vanaf 1996 ben ik wel steeds meer concerten gaan bezoeken en 1996, 1997 en 1998 ging ik naar Pinkpop, in 1998 en 1999 naar Lowlands, kortom de liefde voor Michael Jackson stond op een laag pitje.
Michael bracht Blood on the Dancefloor uit, het eerste album dat ik niet heb, het kan me nog steeds niet heel erg boeien. In 2001 (uit mijn hoofd) kwam Invincible uit, ook dit album is niet te vinden in mijn collectie, ook dit album kon me niet zo boeien, ik was er ook helemaal niet meer mee bezig. Zo nu en dan luisterde ik nog wel naar de oude nummers, maar vrij zelden.
In 2006 ging ik trouwen en werd er dus ook een vrijgezellenfeest voor mij georganiseerd. Ik was vreselijk bang (en had er ook echt geen zin in) om in één of ander loos bananenpak (mijn favoriete fruit) door het centrum van Den Bosch of een andere willekeurige stad te moeten lopen, maar mijn vrienden zijn mijn vrienden niet als ze echt wat leuks hadden geregeld. Ik werd “ontvoerd” naar Lowlands, moest wel verkleed, maar dan als de King of Pop! Fantastisch gevonden, Lowlands voor de goede muziek, het is een vrijgezellenfeest, verkleed hoort er dus wel bij en dan gewoon als je “idool van vroeger” maakte het toch helemaal af. Daarna heb ik Thriller en Bad ook op CD gekocht, de collectie was weer redelijk compleet.
Zoals bij de meesten wel bekend doe ik ieder jaar mee met mijn broer aan de playbackshow van Grosthuizen, het toeval wilde dat we -bij wijze van stunt- “uit elkaar” zouden gaan, vanwege de uitslag van het jaar daarvoor. Aangezien ik de kleding al cadeau had gekregen was het duidelijk dat we zouden doen dat ik Michael Jackson weer uit de kast zou toveren (en mijn broer natuurlijk stiekem toch mee deed met “Ma Ma Sa, Ma Ma Coo Sa”, we deden “Wanna Be Startin’ Something”).
5 maart 2009, het NOS journaal opent met de persconferentie van Michael Jackson waarin hij 10 concerten in Londen aankondigt. Ik zit te kijken naar een hele zielige man die ooit de wereld op zijn kop zette met zijn muziek. Toch was er ook hier weer die gekte en ik begon een beetje te twijfelen of ik ook niet zou proberen om bij één van deze concerten aanwezig te zijn. Het is toch Michael Jackson en die zielige man die zal er ongetwijfeld weer een megashow van maken, als hij het niet doet, dan wordt het wel door een goed team geregisseerd. En ook nog in een voor Michael Jackson begrippen kleine zaal, ongetwijfeld de laatste kans en dan ook nog een soort “greatest hits” show.
Je kon je inschrijven voor een presale, waarbij je geluk moest hebben om een code gemailed te krijgen die je vervolgens kon gebruiken om een kaartje in de voorvoorverkoop te kopen. Eerst maar eens inschrijven dan. Ik had het geluk niet en hoorde dat de 10 concerten al uitverkocht waren in de voorvoorverkoop. Helaas, dan niet. Dezelfde dag werd bekend gemaakt dat er nog 30 extra concerten bij zouden komen. Ik kreeg de code toegemailed, begon weer vreselijk te twijfelen, ging met de code op zoek naar kaartjes -inmiddels waren er weer 10 bij, 50 concerten totaal dus!- maar de voorvoorverkoop kaartjes waren allemaal al uitverkocht. Weer niet gelukt.
De volgende dag ging de echte voorverkoop van start en inmiddels was ik er van overtuigd dat ik er wel voor moest gaan, het hoort gewoon een beetje bij me! Een uur na de voorverkoop mocht ik me de trotse bezitter noemen van twee topkaarten voor het podium op 9 januari 2010. Ik zou gewoon weer gaan! Nu nog op zoek naar een gek die met me mee wil… Mijn vrouw hoefde niet zo nodig… Ik dacht dat mijn broer me voor gek zou verklaren dat ik de kaartjes gekocht had, maar tot mijn verbazing leek het hem ontzettend gaaf om dat een keer mee te maken! Na al die jaren alleen Michael Jackson thuis draaien wilde hij nu dus wel eens met eigen ogen zien wat voor show die man neer kan zetten en hoe je het kippevel op je armen krijgt als je hem zijn liedjes hoort zingen.
Als voorpret gelijk de DVDs aangeschaft met de clips van zijn hits, Dangerous The Short Films waarbij zelfs het kijken van een saai nummer als “Remember The Time” de moeite waard blijft dankzij een fantastische clip met Eddie Murphy en een concertregistratie van de Dangerous World Tour opgenomen in Boekarest, maar met een vrijwel dezelfde setlist als het concert waar ik zelf bij was.
26 juni 2009, de laatste dag van onze vakantie met mijn vrouw en zoontje, we rijden vandaag terug naar huis. ‘s Morgens om half acht krijg ik een sms van mijn broeah (dus niet mijn broer) met de melding dat Michael Jackson is overleden. Even later een tweede smsje. Ik zet de TV aan en zie Jermaine Jackson de dood van zijn broer bevestigen. Neee! Dit kan niet waar zijn! We rijden een uur later weg en in de auto zet ik de radio aan. Mijn telefoon blijft maar piepen van mensen die mij condoleren. Ik kan het eerst niet geloven, maar wat ik vooral niet geloof is dat het toch zoveel met me doet. Die man had nooit meer een goede nieuwe plaat uit kunnen brengen, maar toch voelt dit als een verlies. ‘s Avonds kijk ik het journaal en een documentaire op de BBC. De geruchtenmolen draait op volle toeren. En ik baal.
Het eerste weekend van juli is de kermis. Ik zit eraan te denken om hem toch nog een keer te doen. Maar deze keer gewoon als eerbetoon en om het af te sluiten. Ik zou samen met mijn broer naar Londen gaan om nog één keer een onvergetelijke show te zien, nu moeten we als eerbetoon maar een show geven.
